Als ik vandaag niet even een SMS’je had gekregen van Paul (nee, niet Haenen…) was ik glad vergeten dat ik naar Paul Haenen, Margreet Dolman en ds. Gremdaat zou gaan. Maar goed ook, want Haenen had ik niet willen missen. De shows van Haenen zijn eigenlijk altijd hetzelfde. Ds. Gremdaat begint standaard met een preek waarna hij videocontact zoekt met de kleedkamer waar Margreet Dolman zich opmaakt voor haar bijdrage na de pauze. Je begrijpt: Haenen neemt vlak voor de voorstelling de ene helft van een dialoog op en voegt later op het podium zelf de andere helft toe. Vervolgens neemt Haenen als zichzelf de buhne over tot aan de pauze. In die pauze mogen mensen altijd briefjes achterlaten met het telefoonnummer van een bekende zodat Dolman die persoon even leuk kan bellen. Dat doet ze dus ook. En ze roept ook altijd een aantal mensen naar voren op het podium. Dit keer de mensen die ooit gescheiden zijn. De oogst was met zes vrouwen en een man wel een beetje magertjes voor een vol Diligentia…Ik zou bijna (wat ís dat toch met me?) het muzikale intermezzo vergeten dat Haenen óók standaard inbouwt om getalenteerde jonge mensen voor te stellen aan het publiek. Dit keer een 14-jarige dame van het Segbroek College die een aardig eigen liedje (‘An unexpected line’) ten gehore bracht van achter de piano.
Haenen heeft met deze opzet een goudmijn in handen. Hij past de actualiteit moeiteloos in het format en weet ondanks zijn over the top gedrag een punt te maken. Het punt van deze avond was: relativeer! Bekijk dingen in perspectief en blaas niet alles zo vreselijk op. Kranten die hun complete voorpagina wijden aan de sexuele escapades van popsterren, films van politici die al voor er ook maar iets over bekend is internationaal tot grote verontwaardiging leiden (in plaats van dat iemand zegt: ‘Ach, doe niet zo gek! Jij kan toch helemaal geen films maken? Jij bent politicus!’)…We zijn de essentie een beetje kwijt stelt Margreet Dolman in haar Betty Asfalt-rede (‘Je moet soms gewoon even een soort State-of-the-Union houden! Jullie ook!’) Een serieuze boodschap van een vent in een bolle jurk met een pruik die hij voor aanvang van zijn act nog even rechttrekt (‘Dat kon ik altijd al…Handig he? Liesbeth List kan het ook!’)…die combinatie blijft geweldig, hoe strak het stramien van de show ook is.
Geplaatst door jaap 
