Madonna @ Amsterdam ArenA

Een paar krantenkoppen, verschenen in de dagen voor het optreden van Madonna in de Amsterdam ArenA: “Madonna ziet er afschuwelijk uit”, “Madonna op instorten”, “Concert Madonna nog niet uitverkocht” en “Crew van Madonna wil opstappen”. Dat belooft wat voor vanavond! Maar we laten ons niet uit het veld slaan door een paar lullige artikeltjes in de media natuurlijk! Dus vol goede moed sluiten Joost, Nathan en ik achteraan in de ongebruikelijk lange files rond Amsterdam. “Madonna zorgt voor opstoppingen” gooit NU.nl er nog even tegen aan, vlak voor het concert begint. Gelukkig zijn er dus genoeg mensen die schijt hebben aan al die negativiteit in de media. Hoewel..?

Bij het voorprogramma (Robyn…zie de recensie van haar eerdere optreden in De Melkweg) maakt Daan, die inmiddels ook was aangesloten, zich een beetje zorgen: de Amsterdamse voetbaltempel stond nog niet half vol! Zouden er echt nog zoveel kaartjes te koop zijn? Of zou het slechte weer mensen thuis houden na alle berichten in de kranten? Nee hoor…als iets voor half tien het licht uitklapt barst een luid gejoel los vanuit alle hoeken van een inmiddels overvolle ArenA. Het concert blijkt alsnog zo goed als uitverkocht dus krantenkop 1 kan naar de prullenbak.

Dan krantenkop 2: Madonna’s looks. OK, ze is geen dertig meer. Sterker nog: ze is net 50 geworden. En voor die leeftijd vind ik haar er nog best ok uitzien. Ze oogt fit en ziet er strak uit. Maar misschien nog wel belangrijker dan al dat gezwam over armen en botox, ze lijkt ontzettend blij, gelukkig en vrolijk. Oprecht blij, gelukkig en vrolijk! Ze maakt af en toe een grapje (hoewel Madonna net als anders ook nu niet erg spraakzaam is) en laat veelvuldig weten dat ze op de hoogte is van het feit dat ze in Amsterdam is. We schijnen zelfs haar leukste publiek tot dusver te zijn! Ook de tweede krantenkop kan weg dus.

Datzelfde geldt voor de laatste twee koppen. De crew was er gewoon want alles deed het prima en volgens mij is Madge nog lang niet uitgeput. Ze barstte van de energie en – zoals eerder gezegd – ze leek het oprecht naar haar zin te hebben. Van (zichtbare) vermoeidheid was overduidelijk geen sprake.

Zo, alle negatieve media-aandacht naar het land der fabelen. Maar wat schreef de pers NA het concert? Vrijwel de hele media nam het stukje van het ANP over: “Wereldster Madonna onvermoeibaar”. De Volkskrant schreef over een ”Vermakelijke Madonna in zang- en dansrevue”. Iedereen was laaiend enthousiast!

En dat kon ook eigenlijk niet anders. Madonna zet een prachtig visueel spektakel neer. Ze zingt nogsteeds niet goed, maar de candy shop zat vol met eye candy. En tussen al dat visueel geweld door horen we de meest uiteenlopende liedjes: klassieke hits als La isla Bonita, een kort stukje Express Yourself (samen met het publiek), Human Nature (met Britney ‘Bitch’ op de achtergrond) en het kwart-eeuw (!) oude Borderline. Allemaal in een nieuw – vaak rockend – jasje gestoken. Maar ook nieuwe hits als 4 Minutes, Heartbeat, Hung Up en hekkensluiter Give it 2 me. Dat laatste nummer stond in Nederland maar liefst zes weken op de eerste plaats van de hitlijsten. Mijn persoonlijke favorieten waren de video-interlude van Rain en Here comes the rain again (Eurythmics), de schitterende vertolking van Devil wouldn’t recognize you (je hoorde hier pas goed dat het eigenlijk een schitterende balad is) en met stip bovenaan: de geniale mash-up van Like a Prayer met Felix’ Don’t you want me, een geweldige house-hit uit begin jaren 90.

Dit was de eerste keer dat ik niet meteen bij aanvang kaartjes heb gekocht voor een Madonna-concert maar pas achteraf via Marktplaats. Dat overkomt me niet weer. De Queen of Pop overtuigt ook nu weer met een geweldig feel-good visueel spektakel dat zijn weerga niet kent.

Alanis in de HMH

Helen en ik hadden ons toen we de kaartjes voor Alanis kochten niet gerealiseerd dat het Nederlands elftal precies op deze avond de tweede poulewedstrijd van het EK zou spelen. Nou ben ik normaal gesproken niet zo van het voetbal, maar de gekte er omheen werkt op mij zeer aanstekelijk. Gezellig met allemaal mensen in de kroeg naar een stel knapperds kijken…geen probleem! We hebben dus nog even getwijfeld of we wel zouden gaan, maar uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt: we GAAN!

Eenmaal aangekomen bij Bijlmer/ArenA bleken we niet de enigen te zijn. Het Grolsch Cinecafe stroomde vol met voetbalfans, de HMH vol met Alanis-fans en de ArenA zelf met Bon Jovi-aanhang. We kregen nog net een stukje van het ietwat onzekere voorprogramma mee, al moet gezegd: hij had zich goed ingelezen! Hij was op de hoogte van het EK (en trok met dank een oranje t-shirt aan dat hem werd toegeworpen door een oranjegek) en van de eindexamens waar nog net een paar MBO’ ers midden in zaten. Alanis moest van dat al niets weten…

De Canadese heeft met haar nieuwe CD Flavours Of Entanglement duidelijk gekozen voor een back-to-my-roots approach. De CD is gevoelig en heeft meer weg van de eerste twee schijven dan welk ander werk van haar dan ook. Dat werd gewaardeerd door de zaal. Continu gejoel bij alles wat Alanis deed, want ja…ze was gewoon erg goed. Ze was zelfverzekerd, zong zuiver, had haar repertoire en de setlist goed op orde (hoewel Uninvited niet echt een spetterende starter is) en genoot overduidelijk van alle Hollandse aandacht. Het enige jammere was dat La Morissette met geen woord over ‘de wedstrijd’ heeft gesproken, terwijl de zaal tot vier keer toe in een luid gejuich uitbarstte (en eenmaal in een kleine ‘oeh’). Ze zou toch niet denken dat Nederlanders ALTIJD met oranje wuppies op hun hoofd en welpies op hun schouder rondlopen…?

KT Tunstall @ Paradiso

De naam KT Tunstall kende ik al wel, maar haar muziek was voor mij onbekend. In dat opzicht was m’n bezoek aan Paradiso vanavond een beetje een gok, maar ach. KoninginneNach is mij vaak te druk dus de poptempel was een mooi alternatief. Bovendien was het concert uitverkocht, dus er waren genoeg mensen die KT de moeite waard leken te vinden. Dan zou ik het met mijn brede muzieksmaak toch ook wel mooi vinden?

Ja hoor! De frisse, gevatte Tunstall zette een levendig optreden neer. Heel af en toe zakte het een beetje in (dat merk je in Paradiso heel goed…je hoort dan opeens alleen nog maar mensen kletsen) maar dat maakte de Britse dan meteen weer goed met een flinke grap en een uptempo-nummer. Overigens kan ik me voorstellen dat niet iedereen dat waardeert. Ik wel.. Geen Tori Amos maar een gewoon mens op het podium! Ik bleek zelfs een paar van de nummers te (her)kennen! Funnyman, Hold on, Black Horse and the Cherry Tree…ook jij kent ze. Na afloop nog lekker een paar bier gedronken met een stel chirurgen in opleiding die ik in de staat waarin we inmiddels verkeerden niet graag aan mijn operatietafel zou hebben staan, maar voor nu was het erg gezellig.