Spanning en sensatie op Scheveningen

Vandaag gingen Eveline, Kirsten (twee collega’s) en ik voor het eerst op stap met onze nieuwe professionele vliegers! Helaas geen wind op Scheveningen dus zijn we even wat gaan drinken bij La Cantina, net achter het havenhoofd. Hierboven ons uitzicht. Het ziet er heel vredig uit, maar als je goed kijkt zie je een aantal reddingsboten rondvaren en een helicopter vliegen. Wat er precies aan de hand was weet ik niet, maar we vermoedden dat er ergens iemand in het water lag die er niet meer op eigen kracht uit kon komen. Of dat ook daadwerkelijk het geval was zullen we morgenochtend wel lezen…hopelijk niet in de R.I.P.-rubriek…

R.I.P.

Novastar @ Paradiso

Dit zegt eigenlijk alles al, maar toch ook nog even in 1 woord: geweldig!

Cyndi Lauper @ Melkweg

Cyndi Lauper is niet meer het alternatieve popmeisje van vroeger. Tegenwoordig is ze één van de vele queens van de dance. Met haar nieuwste album ‘Bring ya to the brink’ – een samenwerkingsverband met Basement Jaxx, Digital Dog, Kleerup en Dragonette – neemt ze de luisteraar mee naar een wereld van beats, new wave, retro synths en persoonlijke teksten. Die teksten vertellen wat ze de afgelopen 25 jaar heeft meegemaakt.

Na haar hits Time after time, True Colors en Girls just want to have fun werd het stil rond de zangeres. Ze volgde, eigenzinnig als ze is, haar eigen weg in plaats van de commerciële, waardoor haar muziek het grote publiek niet meer bereikte. Het lijkt alsof ze daar met deze plaat een klein beetje verandering in heeft gebracht. Een grote aanhang als vroeger zal ze er niet mee winnen, maar het is duidelijk dat het publiek weer zin heeft in de muziek van Cyndi Lauper.

Haar nummers deelt ze graag live met haar publiek. Maar tijdens het concert kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze er niet zo heel veel zin in heeft. Het is de laatste dag van haar Europese tour, ze hoest regelmatig, doet haar oortjes steeds in en uit en lijkt zich daardoor niet te kunnen concentreren. Al klinkt haar stem nog steeds hetzelfde als twintig jaar geleden: schel met een rauw randje, haar zuiverheid laat jammergenoeg te wensen over.

De setlist bestaat uit een mix van nieuwe en oude nummers. Ze begint met Change of Heart (True Colors, 1986) en gaat dan over naar twee nummers die twintig jaar later zijn uitgebracht: Set your heart en Grab a hold (Bring ya to the brink, 2008 ) om dan weer twintig jaar terug in de tijd te gaan met When you were mine (She’s so unusual, 1984) en She bop (The essential Cyndi Lauper, 1983). En zo wisselt ook de rest van de set, die slechts uit tien nummers bestaat, tussen nummers van vroeger en nu. Hoewel dat een prettig gegeven is, we komen tenslotte natuurlijk ook voor de Cyndi van vroeger, is de set inspiratieloos en saai. Al vinden de nieuwe songs gretig aftrek bij het publiek, want het blijft natuurlijk lekkere dansbare muziek.

De grote hits van vroeger heeft ze bewaard voor de toegift. Time after time, Girls just want to have fun en True colours. Bij het eerste nummer richt ze de microfoon wel erg vaak op het publiek, een zwaktebod. Liever hoor ik háár de nummers vol overgave zingen, de nummers die ik tijdens mijn jeugd zo vaak voorbij heb horen komen en daardoor veel betekenis hebben. Gelukkig maken de twee laatste nummers veel goed. Met Girls just want to have fun bouwt ze een waar feestje op het podium en neemt het publiek daarin mee. De uitsmijter, True colors, laat vroegere tijden daadwerkelijk herleven. Bij dit nummer speelt en zingt ze solo en is eindelijk de overgave en concentratie daar om het nummer goed neer te zetten.

Cyndi Lauper trekt haar eigen plan. Maakt dancemuziek wanneer ze er zin in heeft, ook al is dat het laatste wat je van haar verwacht en het haar een gelijkenis met de ingeslagen muziekrichting van Madonna oplevert. Het is haar te prijzen dat ze zich niet aan de commerciële muziekwetten houdt. Het is alleen jammer dat ze op het podium haar eigen muziek niet waar kan maken.

Deze prima recensie is van Aukje (gevonden op www.cultuurpodium.nl)

Guus Meeuwis @ Paard van Troje

Guus Meeuwis is voor mij niet de meest voor de hand liggende artiest om een concert van bij te wonen maar als veelvraat die open staat voor wat er allemaal in de wereld van muziek gebeurt leek het me aardig om eens een concert van de sympathieke Brabander bij te wonen in mijn thuishaven Den Haag.

Het Paard van Troje is host voor Meeuwis’ optreden dat al maanden van te voren is uitverkocht. Wellicht ook niet raar, gezien de goede man in staat is om een Heineken Music Hall of een Philips Stadion meerdere keren uit te verkopen. Het optreden in het Paard is het eerste van een tour die hem langs alle grote clubs van de Lage Landen zal brengen.

Ik ken Meeuwis vooral van de geijkte hits uit het begin van zijn carrière toen hij nog met zijn band Vagant speelde. Megahit ‘Het is een Nacht’ heb ook ik tot in den treure gedraaid. Bij die andere knaller Per Spoor (Kedeng Kedeng) kreeg ik echter een wat verward gevoel met het hoempapa gehalte van het nummer waarna ik de zanger langzaam uit het oog verloren ben. Inmiddels weet ik dat de 36-jarige zanger negen albums op zijn naam heeft staan (inclusief een verzamelaar en twee live albums) en dat de liedjes na zijn eerste drie albums serieuzer zijn geworden toen hij solo is gegaan. Zijn concerten staan garant voor een gezellige en feestelijke sfeer met hoog meezinggehalte maar waarin ook ruimte is voor de rustige liedjes die het schrijverstalent van Meeuwis duidelijk naar voren brengt. En wat is er mis met een dergelijke avond voorzien van deze ingrediënten?

Het publiek in het Paard bestaat voor driekwart uit dames die zo ongeveer ieder liedje mee zingen. De setlist is opgebouwd uit favorieten maar ook met materiaal dat niet vaak is gespeeld zoals Meeuwis aan het begin van het optreden aankondigt. Als leek ben ik verrast dat Het is een Nacht meteen aan het begin van de show wordt gespeeld terwijl ik in de veronderstelling ben dat deze doorbraakhit wordt bewaard voor de toegift. De bebrilde muzikant scoort daarmee gelijk een punt door zich niet aan zo’n concept over te geven. Gedurende het concert blijkt dat ik meer liedjes ken dan ik had verwacht want nummers als Toen ik jou zag, Geef mij je Angst, Ik wil je, Tranen gelachen en Proosten blijken de hogere regionen van de hitparade te hebben bereikt. Andere nummers die worden gespeeld zijn onder andere Liefde is een Werkwoord, Bij elkaar, Bondgenoot en Jouw Hand.

Meeuwis en zijn band spelen een afwisselende anderhalf uur durende show waarin een dwarsdoorsnee van zijn werk wordt gepresenteerd. Hij heeft een neus voor het componeren van pakkende liedjes met afwisselend ruimte voor melancholiek en vrolijkheid. Aanstekelijk zijn ook de harmonieuze vocalen en pakkende refreinen. Als beperkte Meeuwis kenner ben  ik wel verrast dat Per Spoor ontbreekt tijdens het optreden maar tegelijkertijd stijgt met die verbazing de singer/songwriter bij mij in aanzien door niet alleen maar voor hits te kiezen. Daarvoor in de plaats speelt hij As Ge Ooit en Brabant. Deze laatste ballad waarbij de armen massaal de lucht ingaan is man’s lijflied geworden.

Deze recensie is geschreven door Serge Julien

Caos calmo

Een tijdje geleden liep ik langs het filmhuis hier in Den Haag en heb er gevraagd of ze wat filmposters voor me hadden waarmee ik mijn gang kon behangen. Die hadden ze dus ik ging met een dikke rol prachtige affiches naar huis. Toen ik ze ophing kwam ik er eentje tegen van een film met de titel Caos calmo…Dat kon geen toeval zijn! Op mijn nachtkastje lag al een tijdje het boek Kalme chaos van Sandro Veronesi. Lui als ik ben heb ik het boek terug gezet in de kast en ben ik met Helen naar de film gegaan…

Caos Calmo opent in hoog tempo: binnen acht minuten heeft filmproducer Pietro Paladini een vrouw van verdrinking gered, zijn echtgenote Lara dood aangetroffen en haar onder grote belangstelling begraven. Aan het einde van die laatste scène gaat de camera omhoog en is de leeglopende begraafplaats vanuit vogelperspectief te zien; typisch zo’n camerabeweging waarmee je als cineast een hoofdstuk afsluit.

‘Twee jaar later’, zou daarna een logische tussentitel zijn – ook door de volgende scènes, waarin Pietro ontspannen aan het werk is en met zijn dochter Claudia keuvelt. Pas wanneer hij Claudia naar school brengt en de ene condoleance na de andere krijgt, besef je dat de begrafenis recent heeft plaatsgevonden. De kalmte waarmee Pietro en Claudia hun leven voortzetten, krijgt dan iets illusoirs en fragiels. Waarom vliegt het meisje haar vader niet huilend in de armen? Waarom hebben ze het nooit over Lara?

Estomago

Er is bepaald geen gebrek aan Braziliaanse films waarin de onderkant van de samenleving wordt verkend. Mede dankzij het visueel vernieuwende en in elk opzicht kleurrijke filmsucces Cidade de Deus (2002) is het dagelijks leven in en rond de favela (de Braziliaanse sloppenwijk) verworden tot veelgebruikt film- en videoclipdecor.

Ook Estõmago speelt zich voornamelijk af in diezelfde regionen; gevangenis, hoerenbuurt en goedkope restaurantjes. Maar de rode draad die regisseur Marcos Jorge kiest in zijn vertelling, voedselbereiding, biedt een meerwaarde die Estõmago onderscheidt van het gangbare filmaanbod uit Brazilië. Kookkunst als middel om te overleven, om te stijgen in de maatschappij, en als substituut, of ruilmiddel, voor seks.

Na een wonderlijk introducerend college over de zegeningen van gorgonzola-kaas, verstrekt door het hoofdpersonage Raimundo Nonato, volgen we diens sociale klimpartij. Allereerst in de grote stad, waar hij arriveert met slechts één koffer en – geheel naar cliché – wat te eten besteld in een grauw eettentje, zonder voldoende geld op zak te hebben om de rekening te kunnen voldoen. De eigenaar Zulmiro (Zeca Cenovicz) biedt hem een simpele keuze: de honkbalknuppel of de afwas.

Pure Jazz

Afgelopen weekend, donderdag 11 tot en met zondag 14 september, werd de derde editie van Pure Jazz gehouden. Het festival was niet uitverkocht en mogelijk is dit te wijten aan het gebrek aan ‘grote namen’ in de programmering. Ondanks het gemis aan de publiekstrekkers is het programma toch niet slecht en zeker verrassend.

Waren vorig jaar Oleta Adams, Hans Dulfer en Def P de favorieten, dit jaar gaan de credits naar Giovanca, volgens de nieuwe revu één van de talenten van 2008 en Orchestra Baobab met een mix van Cubaanse swingmuziek en West Afrikaanse traditionals. Absolute uitschieter was Basily die met hun gipsy jazz het publiek in de Opera, de tent op het Spuiplein volop in beweging kregen. Opvallend was het dat er veel hiphop op het Pure Jazz festival geprogrammeerd staat. Prima om een jonger publiek binnen te lokken maar vreemd op een festival dat de naam Pure Jazz draagt.

Voor wie zich zondagmiddag op het Spuiplein bevond (en niet beter wist) zou denken dat het vierdaagse Pure Jazz festival al voorbij was. Daar waar het programma van de vrijdag en zaterdag breed uitgemeten stond in het programmaboekje, stond de zondagprogrammering verstopt op de laatste pagina. Voor de laatste dag van Pure Jazz had de organisatie het oog laten vallen op Korzo5hoog, een flink stuk weg van het Spuiplein. Voor iedereen die Korzo5hoog wist te vinden was het genieten geblazen. Jammer dat het podium van de kleine zaal voor de ramen was geplaatst. Het prachtige weer zorgde ervoor dat het publiek vooral gedurende de middag tegen het zonlicht in moest kijken en daardoor vooral silhouetten van de artiesten te zien kreeg. Dat mocht echter niet de pret drukken.

De zondag werd misschien niet zo goed bezocht als de voorgaande dagen, hierdoor kregen de optredens wel de sfeer en intimiteit van een huiskamerconcert. De tribune van de grote zaal was tijdens alle optredens goed gevuld en ook de kleine zaal stroomde snel vol als het optreden in de grote zaal was afgelopen.

Deze recensie komt van 3voor12.

Madonna @ Amsterdam ArenA

Een paar krantenkoppen, verschenen in de dagen voor het optreden van Madonna in de Amsterdam ArenA: “Madonna ziet er afschuwelijk uit”, “Madonna op instorten”, “Concert Madonna nog niet uitverkocht” en “Crew van Madonna wil opstappen”. Dat belooft wat voor vanavond! Maar we laten ons niet uit het veld slaan door een paar lullige artikeltjes in de media natuurlijk! Dus vol goede moed sluiten Joost, Nathan en ik achteraan in de ongebruikelijk lange files rond Amsterdam. “Madonna zorgt voor opstoppingen” gooit NU.nl er nog even tegen aan, vlak voor het concert begint. Gelukkig zijn er dus genoeg mensen die schijt hebben aan al die negativiteit in de media. Hoewel..?

Bij het voorprogramma (Robyn…zie de recensie van haar eerdere optreden in De Melkweg) maakt Daan, die inmiddels ook was aangesloten, zich een beetje zorgen: de Amsterdamse voetbaltempel stond nog niet half vol! Zouden er echt nog zoveel kaartjes te koop zijn? Of zou het slechte weer mensen thuis houden na alle berichten in de kranten? Nee hoor…als iets voor half tien het licht uitklapt barst een luid gejoel los vanuit alle hoeken van een inmiddels overvolle ArenA. Het concert blijkt alsnog zo goed als uitverkocht dus krantenkop 1 kan naar de prullenbak.

Dan krantenkop 2: Madonna’s looks. OK, ze is geen dertig meer. Sterker nog: ze is net 50 geworden. En voor die leeftijd vind ik haar er nog best ok uitzien. Ze oogt fit en ziet er strak uit. Maar misschien nog wel belangrijker dan al dat gezwam over armen en botox, ze lijkt ontzettend blij, gelukkig en vrolijk. Oprecht blij, gelukkig en vrolijk! Ze maakt af en toe een grapje (hoewel Madonna net als anders ook nu niet erg spraakzaam is) en laat veelvuldig weten dat ze op de hoogte is van het feit dat ze in Amsterdam is. We schijnen zelfs haar leukste publiek tot dusver te zijn! Ook de tweede krantenkop kan weg dus.

Datzelfde geldt voor de laatste twee koppen. De crew was er gewoon want alles deed het prima en volgens mij is Madge nog lang niet uitgeput. Ze barstte van de energie en – zoals eerder gezegd – ze leek het oprecht naar haar zin te hebben. Van (zichtbare) vermoeidheid was overduidelijk geen sprake.

Zo, alle negatieve media-aandacht naar het land der fabelen. Maar wat schreef de pers NA het concert? Vrijwel de hele media nam het stukje van het ANP over: “Wereldster Madonna onvermoeibaar”. De Volkskrant schreef over een ”Vermakelijke Madonna in zang- en dansrevue”. Iedereen was laaiend enthousiast!

En dat kon ook eigenlijk niet anders. Madonna zet een prachtig visueel spektakel neer. Ze zingt nogsteeds niet goed, maar de candy shop zat vol met eye candy. En tussen al dat visueel geweld door horen we de meest uiteenlopende liedjes: klassieke hits als La isla Bonita, een kort stukje Express Yourself (samen met het publiek), Human Nature (met Britney ‘Bitch’ op de achtergrond) en het kwart-eeuw (!) oude Borderline. Allemaal in een nieuw – vaak rockend – jasje gestoken. Maar ook nieuwe hits als 4 Minutes, Heartbeat, Hung Up en hekkensluiter Give it 2 me. Dat laatste nummer stond in Nederland maar liefst zes weken op de eerste plaats van de hitlijsten. Mijn persoonlijke favorieten waren de video-interlude van Rain en Here comes the rain again (Eurythmics), de schitterende vertolking van Devil wouldn’t recognize you (je hoorde hier pas goed dat het eigenlijk een schitterende balad is) en met stip bovenaan: de geniale mash-up van Like a Prayer met Felix’ Don’t you want me, een geweldige house-hit uit begin jaren 90.

Dit was de eerste keer dat ik niet meteen bij aanvang kaartjes heb gekocht voor een Madonna-concert maar pas achteraf via Marktplaats. Dat overkomt me niet weer. De Queen of Pop overtuigt ook nu weer met een geweldig feel-good visueel spektakel dat zijn weerga niet kent.

Beatstad 2008

Een kleine beeldimpressie van Beatstad 2008, de vierde (en volgens mij leukste) editie van het grootste Haagse popfestival na Parkpop…

Het is al vroeg behoorlijk druk, ook op het VIP -podium op de achtergrond. Als je nog wat verder kijkt zie je de mooie Haagse skyline die met de komst van Nieuw Babylon, De Kroon en de ministeries van BZK en Justitie ingrijpend gaat veranderen…

Eerste band die optreedt is typisch Haags en voor bijna iedereen (including myself) totaal onbekend. All Missing Pieces heten ze…jonge typetjes!

Daarna Leaf…leuk bandje met een paar hitjes de afgelopen maanden. Eens kijken wat hun houdbaarheid is…

De Dijk was up next…er zit een keurige hierarchie in de volgorde van optreden zoals je tot nu toe merkt…

Hoewel? Keurige hierarchie? Je zou zeggen dat Within Temptation dan eigenlijk voor De Dijk op had moeten treden. Misschien dat zij in het donker op wilden treden vanwege al hun vuurwerk…

Over het feit wie het festival af mocht sluiten hoeft geen enkele twijfel te bestaan: Live! En dat deden ze geweldig!

Leuk festival, perfecte voorzieningen, vriendelijke lui achter de bar en erg betaalbaar. Volgend jaar het eerste lustrum. Ik ben erg benieuwd wie ze dan uit de kast gaan trekken!