Download Madonna ’s nieuwe single ‘Celebration’

Susan Boyle, eat your heart out

Na Paul Potts ‘ontdekte’ men een paar weken geleden plotseling ene Susan Boyle, een verwilderde dame die indruk maakte op het toneel van Britain’s Got Talent met haar vertaling van een musical-liedje waarvan ik de naam alweer kwijt ben. Een en al doorgestoken kaart leek me, en zo werd vandaag bevestigd in onder andere RTL Boulevard. De boerentrien die op toneel stond bleek op peperdure schoenen te lopen en was voor de show bewust een tikkie onverzorgd gelaten, om het zacht uit te drukken. Nou goed, verrassing of niet, ik vond het maar niks. Wat ik wel leuk en verrassend vond was het optreden van Lady GaGa gisteren bij Paul de Leeuw. De sexbomb staat bekend om haar pakkende maar weinig originele deuntjes met oppervlakkige teksten als Just Dance en Pa Pa Pa Poker Face Pa Pa Poker Face… Maar de dame blijkt wel degelijk muzikaal talent te hebben, zo bewees ze bij De Leeuw…

Gorillaz vs. Madonna

Dat ik deze nog niet eerder had ontdekt…

Bitter:Sweet

Vlak voor de kerstdagen liep ik de Free Record Shop even binnen. Soms hebben ze van die leuke DVD-aanbiedingen. 2 voor 15 of – nog leuker – 5 voor 10. Vaak bagger maar soms zit er echt iets tussen, geloof het of niet! Deze keer niet. Net als de vorige keer. Wat ze wel hadden was de DVD van The Dark Knight, de meest recente Batman-film, vooral goed bezocht vanwege het laatste optreden van wijlen Heath Ledger. Ik heb het nog dagelijks moeilijk met zijn dood en Brokeback Mountain kan ik nu wel dromen, dus ik MOEST deze DVD hebben! 17,95 kostte hij. Mijn DVD-budget voor deze maand was al meer dan op dus besloot ik naar de Mediamarkt te gaan om te kijken of hij daar goedkoper was zodat ik zou besparen op de overschrijding van mijn budget. Ja, dat was hij: 14,95. Maar wat stond er pal naast het enorme Dark Knight-display? Grey’s Anatomy, seizoen 1, 2, 3 EN 4! En dat voor maar 99.95! Voor ik het wist stond ik bij de kassa de pincode van mijn credit card te repeteren in mijn hoofd. Ik wist hem nog…

Ik ben inmiddels halverwege seizoen 4 dus je kan je een aardig beeld vormen van wat ik in de kerstvakantie heb gedaan. Nou ja, niet alleen maar voor de buis hangen hoor. Maar wel veel! Genoeg in ieder geval om er achter te komen dat in alle vier de seizoen van Grey’s Anatomy geweldige muziek is gebruikt om de beelden te ondersteunen. Heerlijk! Als ik niet op de bank voor de buis lag, zat ik dus achter m’n Mac uit te zoeken welk liedje bij welke scene hoorde. Voor deze viel ik meteen:

Niet alleen doet Callie Torres (later Callie O’Mally, gespeeld door Sara Ramirez) mijn hart sneller kloppen met haar geweldige dansje, de muziek bedwelmt me letterlijk! Een heerlijke mix van Hooverphonic, Portishead en Burt Bacharach, compleet met harpen, violen, trompetten en elektronische orgeltjes, maar ook heerlijke triphop beats, vette bassen en een zoete leadzangeres. Hebben die track! En het liefst de hele CD! By the way, het bandje heet Bitter:Sweet en de CD (net als de track) The Mating Game.

R.I.P.

Novastar @ Paradiso

Dit zegt eigenlijk alles al, maar toch ook nog even in 1 woord: geweldig!

Cyndi Lauper @ Melkweg

Cyndi Lauper is niet meer het alternatieve popmeisje van vroeger. Tegenwoordig is ze één van de vele queens van de dance. Met haar nieuwste album ‘Bring ya to the brink’ – een samenwerkingsverband met Basement Jaxx, Digital Dog, Kleerup en Dragonette – neemt ze de luisteraar mee naar een wereld van beats, new wave, retro synths en persoonlijke teksten. Die teksten vertellen wat ze de afgelopen 25 jaar heeft meegemaakt.

Na haar hits Time after time, True Colors en Girls just want to have fun werd het stil rond de zangeres. Ze volgde, eigenzinnig als ze is, haar eigen weg in plaats van de commerciële, waardoor haar muziek het grote publiek niet meer bereikte. Het lijkt alsof ze daar met deze plaat een klein beetje verandering in heeft gebracht. Een grote aanhang als vroeger zal ze er niet mee winnen, maar het is duidelijk dat het publiek weer zin heeft in de muziek van Cyndi Lauper.

Haar nummers deelt ze graag live met haar publiek. Maar tijdens het concert kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze er niet zo heel veel zin in heeft. Het is de laatste dag van haar Europese tour, ze hoest regelmatig, doet haar oortjes steeds in en uit en lijkt zich daardoor niet te kunnen concentreren. Al klinkt haar stem nog steeds hetzelfde als twintig jaar geleden: schel met een rauw randje, haar zuiverheid laat jammergenoeg te wensen over.

De setlist bestaat uit een mix van nieuwe en oude nummers. Ze begint met Change of Heart (True Colors, 1986) en gaat dan over naar twee nummers die twintig jaar later zijn uitgebracht: Set your heart en Grab a hold (Bring ya to the brink, 2008 ) om dan weer twintig jaar terug in de tijd te gaan met When you were mine (She’s so unusual, 1984) en She bop (The essential Cyndi Lauper, 1983). En zo wisselt ook de rest van de set, die slechts uit tien nummers bestaat, tussen nummers van vroeger en nu. Hoewel dat een prettig gegeven is, we komen tenslotte natuurlijk ook voor de Cyndi van vroeger, is de set inspiratieloos en saai. Al vinden de nieuwe songs gretig aftrek bij het publiek, want het blijft natuurlijk lekkere dansbare muziek.

De grote hits van vroeger heeft ze bewaard voor de toegift. Time after time, Girls just want to have fun en True colours. Bij het eerste nummer richt ze de microfoon wel erg vaak op het publiek, een zwaktebod. Liever hoor ik háár de nummers vol overgave zingen, de nummers die ik tijdens mijn jeugd zo vaak voorbij heb horen komen en daardoor veel betekenis hebben. Gelukkig maken de twee laatste nummers veel goed. Met Girls just want to have fun bouwt ze een waar feestje op het podium en neemt het publiek daarin mee. De uitsmijter, True colors, laat vroegere tijden daadwerkelijk herleven. Bij dit nummer speelt en zingt ze solo en is eindelijk de overgave en concentratie daar om het nummer goed neer te zetten.

Cyndi Lauper trekt haar eigen plan. Maakt dancemuziek wanneer ze er zin in heeft, ook al is dat het laatste wat je van haar verwacht en het haar een gelijkenis met de ingeslagen muziekrichting van Madonna oplevert. Het is haar te prijzen dat ze zich niet aan de commerciële muziekwetten houdt. Het is alleen jammer dat ze op het podium haar eigen muziek niet waar kan maken.

Deze prima recensie is van Aukje (gevonden op www.cultuurpodium.nl)

Guus Meeuwis @ Paard van Troje

Guus Meeuwis is voor mij niet de meest voor de hand liggende artiest om een concert van bij te wonen maar als veelvraat die open staat voor wat er allemaal in de wereld van muziek gebeurt leek het me aardig om eens een concert van de sympathieke Brabander bij te wonen in mijn thuishaven Den Haag.

Het Paard van Troje is host voor Meeuwis’ optreden dat al maanden van te voren is uitverkocht. Wellicht ook niet raar, gezien de goede man in staat is om een Heineken Music Hall of een Philips Stadion meerdere keren uit te verkopen. Het optreden in het Paard is het eerste van een tour die hem langs alle grote clubs van de Lage Landen zal brengen.

Ik ken Meeuwis vooral van de geijkte hits uit het begin van zijn carrière toen hij nog met zijn band Vagant speelde. Megahit ‘Het is een Nacht’ heb ook ik tot in den treure gedraaid. Bij die andere knaller Per Spoor (Kedeng Kedeng) kreeg ik echter een wat verward gevoel met het hoempapa gehalte van het nummer waarna ik de zanger langzaam uit het oog verloren ben. Inmiddels weet ik dat de 36-jarige zanger negen albums op zijn naam heeft staan (inclusief een verzamelaar en twee live albums) en dat de liedjes na zijn eerste drie albums serieuzer zijn geworden toen hij solo is gegaan. Zijn concerten staan garant voor een gezellige en feestelijke sfeer met hoog meezinggehalte maar waarin ook ruimte is voor de rustige liedjes die het schrijverstalent van Meeuwis duidelijk naar voren brengt. En wat is er mis met een dergelijke avond voorzien van deze ingrediënten?

Het publiek in het Paard bestaat voor driekwart uit dames die zo ongeveer ieder liedje mee zingen. De setlist is opgebouwd uit favorieten maar ook met materiaal dat niet vaak is gespeeld zoals Meeuwis aan het begin van het optreden aankondigt. Als leek ben ik verrast dat Het is een Nacht meteen aan het begin van de show wordt gespeeld terwijl ik in de veronderstelling ben dat deze doorbraakhit wordt bewaard voor de toegift. De bebrilde muzikant scoort daarmee gelijk een punt door zich niet aan zo’n concept over te geven. Gedurende het concert blijkt dat ik meer liedjes ken dan ik had verwacht want nummers als Toen ik jou zag, Geef mij je Angst, Ik wil je, Tranen gelachen en Proosten blijken de hogere regionen van de hitparade te hebben bereikt. Andere nummers die worden gespeeld zijn onder andere Liefde is een Werkwoord, Bij elkaar, Bondgenoot en Jouw Hand.

Meeuwis en zijn band spelen een afwisselende anderhalf uur durende show waarin een dwarsdoorsnee van zijn werk wordt gepresenteerd. Hij heeft een neus voor het componeren van pakkende liedjes met afwisselend ruimte voor melancholiek en vrolijkheid. Aanstekelijk zijn ook de harmonieuze vocalen en pakkende refreinen. Als beperkte Meeuwis kenner ben  ik wel verrast dat Per Spoor ontbreekt tijdens het optreden maar tegelijkertijd stijgt met die verbazing de singer/songwriter bij mij in aanzien door niet alleen maar voor hits te kiezen. Daarvoor in de plaats speelt hij As Ge Ooit en Brabant. Deze laatste ballad waarbij de armen massaal de lucht ingaan is man’s lijflied geworden.

Deze recensie is geschreven door Serge Julien

Speed up…

De snelheid is een beetje uit mijn site, dus om het goed te maken een liedje met de belofte dat ik er weer wat vaart achter ga zetten! Nog een geweldig leuk liedje ook trouwens!

Love Love Love

Die Olympische Spelen houden me behoorlijk bezig! Zo in het weekend zit ik toch wel een groot deel van de ochtend en de middag voor de buis te kijken hoe Nederland het toch eigenlijk best aardig doet. Vandaag wonnen twee roeiploegen een (gouden en een zilveren) medaille, er was zilver voor drie zeilers en het dameswaterpoloteam schakelde tussen de oogst door nog even de regerend Olympisch kampioen uit. We staan qua medailles nu net buiten de Top 10 van het klassement maar morgen komen er weer een paar bij. En daar ben ik best trots op! Als niet sporter geeft het me een heel sportief gevoel! OK, OK…ik kijk niet alleen voor de overwinningen van de Nederlanders…er is veel moois te zien…maar ook te horen!

Zo zat ik gisteren naar Studio Sportzomer te kijken en hoorde ik aan het eind een leuk deuntje van een Aziatische dame. Het heet (hoe origineel) Love Love Love, een cover van het liedje Stop Stop Stop van Nu Virgos. De zangeres van deze versie heet Jolin Tsai, een jongedame van in de twintig uit Taiwan. Hier totaal onbekend, niet verrassend vanwege de taalbarriere, maar in Azie al tien jaar razend populair. Het genre dat ze zingt heet lieflijk ‘mandopop’, pop in het Mandarijn…Ik weet niet of ze dankzij Studio Sportzomer nu opeens ook hier op doorbreken staat, maar ik wilde jullie Love Love Love niet onthouden. Daarom hier de download en hierboven de videoclip.