Geniale fright-marketing

Bitter:Sweet

Vlak voor de kerstdagen liep ik de Free Record Shop even binnen. Soms hebben ze van die leuke DVD-aanbiedingen. 2 voor 15 of – nog leuker – 5 voor 10. Vaak bagger maar soms zit er echt iets tussen, geloof het of niet! Deze keer niet. Net als de vorige keer. Wat ze wel hadden was de DVD van The Dark Knight, de meest recente Batman-film, vooral goed bezocht vanwege het laatste optreden van wijlen Heath Ledger. Ik heb het nog dagelijks moeilijk met zijn dood en Brokeback Mountain kan ik nu wel dromen, dus ik MOEST deze DVD hebben! 17,95 kostte hij. Mijn DVD-budget voor deze maand was al meer dan op dus besloot ik naar de Mediamarkt te gaan om te kijken of hij daar goedkoper was zodat ik zou besparen op de overschrijding van mijn budget. Ja, dat was hij: 14,95. Maar wat stond er pal naast het enorme Dark Knight-display? Grey’s Anatomy, seizoen 1, 2, 3 EN 4! En dat voor maar 99.95! Voor ik het wist stond ik bij de kassa de pincode van mijn credit card te repeteren in mijn hoofd. Ik wist hem nog…

Ik ben inmiddels halverwege seizoen 4 dus je kan je een aardig beeld vormen van wat ik in de kerstvakantie heb gedaan. Nou ja, niet alleen maar voor de buis hangen hoor. Maar wel veel! Genoeg in ieder geval om er achter te komen dat in alle vier de seizoen van Grey’s Anatomy geweldige muziek is gebruikt om de beelden te ondersteunen. Heerlijk! Als ik niet op de bank voor de buis lag, zat ik dus achter m’n Mac uit te zoeken welk liedje bij welke scene hoorde. Voor deze viel ik meteen:

Niet alleen doet Callie Torres (later Callie O’Mally, gespeeld door Sara Ramirez) mijn hart sneller kloppen met haar geweldige dansje, de muziek bedwelmt me letterlijk! Een heerlijke mix van Hooverphonic, Portishead en Burt Bacharach, compleet met harpen, violen, trompetten en elektronische orgeltjes, maar ook heerlijke triphop beats, vette bassen en een zoete leadzangeres. Hebben die track! En het liefst de hele CD! By the way, het bandje heet Bitter:Sweet en de CD (net als de track) The Mating Game.

Baz Luhrmann’s Australia

De kerstvakantie is over het algemeen een heerlijke tijd om naar de bioscoop te gaan. OK, het is er druk maar de vakantieperiode brengt al jaren grote (commerciele) kwaliteitfilms: de Lord of the Rings-triologie, Harry Potter en nu Baz Luhrmann’s Australia. De maker van Moulin Rouge brengt mij zover dat ik na drie maanden afwezigheid weer eens mijn blog te voorschijn tover. Tussen ale drukte met afstuderen en m’n rijbewijs door ga ik toch proberen weer geregeld wat nieuws op J-A-A-P.nl te schrijven. Te beginnen met Australia dus…

Australia is een breed opgezet epos over Australie rond 1940. Nicole Kidman en Hugh Jackman spelen de hoofdrollen: twee tegenpolen die als een blok voor elkaar vallen.

Zeven jaar geleden maakte Baz Luhrmann met Nicole Kidman de prachtige musical Moulin Rouge! Deze bombastische film bewees dat overdaad niet altijd schaadt. Op een vergelijkbaar overdadige doch weldadige wijze blaast Luhrmann met Australia het ouderwetse romantische epos nieuw leven in.

Kangoeroes
Luhrmann geeft Kidman opnieuw de vrouwelijke hoofdrol, als de stijve maar doortastende Britse Lady Sarah Ashley. Ze verruilt Engeland voor Australië om haar man, die daar een veebedrijf runt, beter in de gaten te houden. Te laat: wanneer ze arriveert is hij op verdachte wijze om het leven gekomen. Ineens bevindt Sarah zich in een vreemde wereld, die ze vooral vies vindt – al zijn die kangoeroes wel schattig.

Lady en de cowboy
Sarah is op haar farm aangewezen op de hulp van de veedrijver die onder de naam Drover bekend staat. Deze rouwdouwer, smakelijk gespeeld door Hugh Jackman, ontmoette ze al toen hij met behulp van haar koffers vol ondergoed een kroeggevecht besliste. Geen best begin, maar de stijve lady en de lompe cowboy hebben elkaar nodig.

Faraway Down
Hun landgoed Faraway Down dreigt te worden overgenomen door grootgrondbezitter Carney, die aast op een lucratief monopolie in de levering van vee aan soldaten. Carney wil graag verdienen aan de oorlog die Australië dreigt te bereiken en zijn handlanger Fletcher ondermijnt de gang van zaken op Faraway Down. Maar de slimme aboriginaljongen Nullah ontmaskert hem.

Race naar Darwin
Dan gaat het toch al vlot vertelde verhaal in een hogere versnelling, want met behulp van een handvol medewerkers drijven de lady en de Drover hun kudde richting Darwin, in een race tegen de klok. Luhrmann pakt nu pas echt uit met fraaie landschapsbeelden, die hij graag nog een tikje kitscherig aan mag zetten.

Somewhere over the Rainbow
Al net zo op het randje van kitsch is het gebruik van het nummer Somewhere over the Rainbow, uit The Wizard of Oz. Het wordt eerst gezongen door Kidman, wanneer ze Nullah probeert te troosten, en daarna gespeeld op een mondharmonica, merk Boomerang. Als thema voor de film werkt het prachtig, temeer daar ‘Oz’ ook een bijnaam van Australië is.

Nullah
De rol van de halfbloed Nullah mag ook symbolisch worden genoemd, want met zijn zwart/blanke bloed vertegenwoordigt hij de twee botsende culturen in de geschiedenis van Australië. De zwarte bladzijde van het wegvoeren van aboriginal-kinderen komt uitgebreid aan bod in de film, die de recente geschiedenis van het land niet idealiseert.

Knipoog
Australia omarmt visuele uitbundigheid met een knipoog, en dat maakt de grote gebaren en vette clichés amusant. Met Kidman en Jackman, die de kluchtigheid niet schuwen maar ook zwaar drama kunnen torsen, heeft het epos ideale hoofdrolspelers.

Luhrmanns ansichtkaartenromantiek zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het levert een film op zoals ze zelden nog worden gemaakt.

Caos calmo

Een tijdje geleden liep ik langs het filmhuis hier in Den Haag en heb er gevraagd of ze wat filmposters voor me hadden waarmee ik mijn gang kon behangen. Die hadden ze dus ik ging met een dikke rol prachtige affiches naar huis. Toen ik ze ophing kwam ik er eentje tegen van een film met de titel Caos calmo…Dat kon geen toeval zijn! Op mijn nachtkastje lag al een tijdje het boek Kalme chaos van Sandro Veronesi. Lui als ik ben heb ik het boek terug gezet in de kast en ben ik met Helen naar de film gegaan…

Caos Calmo opent in hoog tempo: binnen acht minuten heeft filmproducer Pietro Paladini een vrouw van verdrinking gered, zijn echtgenote Lara dood aangetroffen en haar onder grote belangstelling begraven. Aan het einde van die laatste scène gaat de camera omhoog en is de leeglopende begraafplaats vanuit vogelperspectief te zien; typisch zo’n camerabeweging waarmee je als cineast een hoofdstuk afsluit.

‘Twee jaar later’, zou daarna een logische tussentitel zijn – ook door de volgende scènes, waarin Pietro ontspannen aan het werk is en met zijn dochter Claudia keuvelt. Pas wanneer hij Claudia naar school brengt en de ene condoleance na de andere krijgt, besef je dat de begrafenis recent heeft plaatsgevonden. De kalmte waarmee Pietro en Claudia hun leven voortzetten, krijgt dan iets illusoirs en fragiels. Waarom vliegt het meisje haar vader niet huilend in de armen? Waarom hebben ze het nooit over Lara?

Estomago

Er is bepaald geen gebrek aan Braziliaanse films waarin de onderkant van de samenleving wordt verkend. Mede dankzij het visueel vernieuwende en in elk opzicht kleurrijke filmsucces Cidade de Deus (2002) is het dagelijks leven in en rond de favela (de Braziliaanse sloppenwijk) verworden tot veelgebruikt film- en videoclipdecor.

Ook Estõmago speelt zich voornamelijk af in diezelfde regionen; gevangenis, hoerenbuurt en goedkope restaurantjes. Maar de rode draad die regisseur Marcos Jorge kiest in zijn vertelling, voedselbereiding, biedt een meerwaarde die Estõmago onderscheidt van het gangbare filmaanbod uit Brazilië. Kookkunst als middel om te overleven, om te stijgen in de maatschappij, en als substituut, of ruilmiddel, voor seks.

Na een wonderlijk introducerend college over de zegeningen van gorgonzola-kaas, verstrekt door het hoofdpersonage Raimundo Nonato, volgen we diens sociale klimpartij. Allereerst in de grote stad, waar hij arriveert met slechts één koffer en – geheel naar cliché – wat te eten besteld in een grauw eettentje, zonder voldoende geld op zak te hebben om de rekening te kunnen voldoen. De eigenaar Zulmiro (Zeca Cenovicz) biedt hem een simpele keuze: de honkbalknuppel of de afwas.

Batman – The Dark Knight

Van tevoren was er erg veel te doen om de nieuwste Batman-film, met name vanwege het feit dat Heath Ledger zijn laatste rol speelt in The Dark Knight. De een had de Oscar voor beste hoofdrol al aan de overleden acteur toegeschreven terwijl de ander juist kritisch was en zijn prestatie als nieuwe Joker als ‘niet bijzonder’  bestempelde. Ik ging uiteindelijk dan ook voornamelijk naar The Dark Knight om zelf te oordelen over Ledger’s prestaties. Ik was onder de indruk. Trouwens niet alleen over het optreden van Ledger…The Dark Knight is een prachtige avond vermaak, met van begin tot einde spanning en sensatie. Een must-see, ook voor mensen (zoals ik) die eigenlijk niets hebben met Batman.

Hieronder nog de recensie van Jo de Jong uit het AD:
“Na het zien van de invulling die Jack Nicholson gaf in 1989 aan de rol van ‘the Joker’ in de eerste Batman film was ik er over uit; er zou nooit meer een acteur die vertolking kunnen overtreffen. Daarin moet ik mijn mening herzien, ook Jack Nicholson kan in al zijn bizarheid overtroffen worden.

Mamma Mia

Vanaf deze week draait de verfilming van de succesvolle ABBA-musical Mamma Mia in de bioscoop. Het hoofdrollen voor onder andere Meryl Streep, Pierce Brosnan, Colin Firth en nieuwkomer Amanda Seyfried. Het is een flinterdun verhaal, de zangkwaliteiten van geen van de sterren verdient meer dan een mager zesje maar what the hack: het is ABBA! Dus je inhouden om niet mee te gaan zingen, ordinair hardop lachen (en huilen) en je gewoon mee laten voeren. Heerlijk!

Donna (Meryl Streep) runt een hotel op een idyllisch Grieks eiland. Voor de bruiloft van haar dochter Sophie (Amanda Seyfried), heeft Donna haar oude vriendinnen Rosie en Tanya uitgenodigd, met wie ze ooit een zangtrio vormde. Sophie heeft eigenlijk maar één wens. Eindelijk zou ze haar vader wel eens willen ontmoeten, wie het ook is. In het dagboek van haar moeder heeft ze ontdekt dat ze drie mogelijke vaders heeft. Mannen met wie haar moeder twintig jaar eerder op het prachtige eiland een relatie had. Ze besluit ze alle drie uit te nodigen naar het eiland te komen. Gedurende vierentwintig chaotische en magische uren bloeien op het weelderige eiland oude vriendschappen weer op en bereiken nieuwe liefdes een hoogtepunt.

De brief voor de koning

Vriendjes bij de Postcode Loterij kunnen je helaas geen grote geldprijzen garanderen, maar ze nemen je zo af en toe wel eens mee naar leuke evenementen. Een concertje hier, een museumbezoekje daar. Vandaag mochten Nathan, Joost en ik mee met Daan naar de galapremiere van de duurste Nederlandse jeugdfilm aller tijden: De Brief voor de Koning. Omgeven door BN’ers als Reinout Oerlemans, Victor Reinier, Derek de Lint, Daan Schuurmans, Jan Smit en zijn Yolanthe! Maar daar kwamen we natuurlijk niet voor…we kwamen voor de verfilming van het boek van Tonke Dragt, het meest populaire jeugdboek aller tijden (en daarom bekroond met de zogenaamde Griffel der Griffels). OK, toch OOK een beetje voor de BN’ers…Kijk maar eens naar het filmpje!

De Brief voor de Koning is een vermakelijke film, een echte jeugdfilm met mooie shots in indrukwekkende landschappen. Veel uit de film doet denken aan The Lord of the Rings, maar ach, dat vonden we toch ook een prachtfilm? Beter goed gejat dan slecht bedacht zeg ik maar. Lees alles over De Brief voor de Koning, de cast en het boek van Tonke Dragt op de speciale website van de film.

De hier gebruikte foto is van Roel. Ik mocht hem onder bepaalde voorwaarden gebruiken.

The Incredible Hulk

The Hulk, het grote groene monster…wie kent hem niet. Ik weet niet hoeveel films er al over het genetische foutje van de Amerikaanse overheid gemaakt zijn maar ik was er nooit kapot van. Desondanks: zaterdagavond in de schreeuwerige nieuwe Pathe-bioscoop aan het Spui…dat gilt om keiharde actie. En dat is precies wat je krijgt in The Incredible Hulk. Ken je het verhaal? Wetenschapper Bruce Banner (Edward Norton) werkt samen met generaal Thaddeus Ross (William Hurt) van het Amerikaanse leger aan de ontwikkeling van een soort Super Soldier. Banner wordt zelf proefpersoon maar er gaat iets hopeloos mis. Als de hartslag van Banner boven de 200 komt verandert hij in een groot groen monster dat zijn eigen krachten niet kent en goed en kwaad maar slecht uit elkaar kan houden. Niet echt een ideale super soldier…

In de ‘eerste’ film (gewoon Hulk, uit 2003) zien we al tot wat voor problemen dit kan leiden. In deze sequal zet de generaal alles op alles om Hulk te stoppen. Hij dient een van zijn soldaten (Blonsky, gespeeld door Tim Roth) daarom een kleine dosis toe van hetzelfde middeltje dat Banner in Hulk veranderde. Blonsky wordt er snel van maar ook hongerig…hongerig naar meer. Hij verliest – net als Banner – langzaam de controle over zijn lichaam en gaat naar het laboratorium waar hij met het nodige geweld een enorme dosis van hetzelfde krachtmiddeltje gaat halen. Je raadt het al: Blonsky verandert in een soort supermonster, groter en sterker dan Hulk/Banner. Hoe dat afloopt moet je zelf maar gaan bekijken…

Ik realiseer me nu dat ik Liv Tyler helemaal links laat liggen. Zij speelt Betty Ross, de dochter van de generaal die heimelijk verliefd is op Banner. Wanneer Banner verandert in Hulk lijkt zij de enige die hem terug kan veranderen in Bruce Banner. De rest van die verhaallijn zie je ook al van verre aankomen. Toch?

The Incredible Hulk was – voor mij verrassend – een vermakelijke film. De special effects zijn formidabel, de verhaallijn lekker dun en de cast prima. Een 7 op IMDB.

Into the wild

Volgens de 22-jarige Chris McCandless zou ieder mens het eens moeten proberen. Al je bezittingen achterlaten en helemaal alleen de wildernis trotseren. Jezelf – als test – in een situatie manoeuvreren waarbij je alleen op je hoofd en handen kunt terugvallen. Zo, en alleen zo, kun je ultieme vrijheid ervaren, meent Chris, die zijn wijsheid haalt uit het werk van de natuurfilosoof Thoreau en de wildernis-chroniqueur Jack London.

Alaska lijkt Chris het meest geschikt. Daar zal hij zijn ‘valse ik’ doden en een groots avontuur beleven. Met een zakje rijst en een geweer, maar zonder radio om een noodsignaal uit te kunnen zenden – want dan speel je vals – trekt Chris over de uitgestrekte ijsvelden. Daar, ver weg van de beschaving, treft hij een verroeste en verlaten autobus, die hij betrekt als schuilplaats tegen de winter. En dan blijkt de tol van zijn zelf opgelegde opdracht, het zich meten met de natuur, hoger dan gedacht.

Sean Penn, meerdere malen geroemd als de beste acteur van zijn generatie (1960), toonde met zijn noir-thriller The Pledge (2001) al aanleg te hebben voor spelregie. Met Into the Wild, zijn vierde speelfilm als regisseur, bevestigt hij zijn multitalent. Het filmscript, van Penn zelf, is een bewerking van het gelijknamige boek van de journalist/bergbeklimmer Jon Krakauer. Die beschreef eind jaren negentig de waargebeurde zwerftocht van de Amerikaanse adolescent Chris McCandless. Hoofdpersoon Chris geniet sinds de publicatie een cultstatus onder outdoor-avonturiers.

Sean Penn moest bijna tien jaar wachten voor hij het verhaal mocht bewerken en verfilmen, eerder gaf de familie McCandless geen toestemming. Of de McCandless bang waren dat Penn het mythische gehalte van Chris’ tocht zou uitvergroten, of juist door zou prikken, is niet bekend. Penn doet uiteindelijk beiden.

Into the Wild is deels een barokke, soms ronduit bombastische roadmovie, met overweldigend woest, schitterend in beeld gebracht natuurschoon, en een heroïsche Chris die bovenop bergtoppen staat, terwijl de camera om hem heen cirkelt, en de galmende stem van componist Eddie Vedder (Pearl Jam) over de dalen schalt. Maar al die sterk aangezette stijlmiddelen vergroten ook het contrast met het minder heroïsche, ronduit klungelige verloop van de tocht – de uitgemergelde Chris, die de natuur maar weinig partij weet te bieden en ondanks zijn eetbare-plantenboek maar niet de juiste besjes uit elkaar kan houden.

Into the Wild had makkelijk kunnen doorschieten in een romantisch pleidooi tegen de consumptiemaatschappij of – in tegenovergestelde richting – een grimmige afstraffing van jeugdige onbezonnenheid, maar Penn doet niet aan eenzijdige boodschappen.

Ook de mensen die Chris (onder de hilarische schuilnaam Alexander Supertramp) ontmoet tijdens zijn zwerftocht, voor hij zich terugtrekt in Alaska, krijgen maar moeilijk grip op de jongen. Penn weeft die ontmoetingen knap in zijn continu in de tijd heen en weer springende script. Het levert sterke bijrollen op, onder meer voor Hal Holbrook als eenzame oorlogsveteraan, die Chris liefst als zoon zou opnemen.

De jonge acteur Emile Hirsch, voor het eerst te zien in een hoofdrol, speelt Chris ingehouden, met een blik die gaandeweg verschuift van superieur naar bezeten. Penn laat hem soms heel even recht in de camera kijken, met een uitdagende lach die lijkt te spotten met de kijker – denkt die nou echt een oordeel over hem te kunnen vellen?

Chris is koppig, door zichzelf geobsedeerd, prekerig, ouwelijk én kinderlijk. Maar tegelijkertijd ook oprecht: de eisen die hij de wereld oplegt, gelden allereerst voor zichzelf.

Deze prachtige recensie is afkomstig van Bor Beekman. Het is de beste die ik kon vinden en ik zou het zelf absoluut niet beter kunnen. Toch nog een heel klein beetje eigen inbreng: Into the wild heeft op twee vlakken erg veel weg van het magistrale Brokeback Mountain van Ang Lee. De wijdsheid van de overweldigende natuur in Noord-Amerika komt ook in Penn’s nieuwste film schitterend naar voren. De tweede parallel zit hem in de messcherpe afstemming tussen de beelden en de muziek. Waar Gustavo Santaolalla de soundtrack voor Brokeback Mountain schreef, doet Eddie Vedder dat voor Into the wild. De frontsinger van Pearl Jam, de grondleggers van de grunge, heeft een elftal monumentale composities opgesteld voor de film die naadloos aansluiten bij het visuele werk van Penn. Into the wild is dus niet alleen vanwege dat beeld of alleen vanwege de muziek een must-see…juist de combinatie van die twee maakt hem mijns inziens niet te missen.