31 juli 2008
Hoe zou Prince klinken als hij met Michael Jackson, een geweldige funk jamband en een paar van de hipste Zweedse producers van het moment zou werken? Ik ben er van overtuigd dat hij zou lijken op Juvelen, de nieuwste popsensatie uit Zweden. De 31-jarige zanger heeft een jonge, frisse stem, maar de teksten van zijn catchy liedjes verraden dat meneer al heel wat levenservaring heeft.
Juvelen is geen onbekende in de popwereld. Hij heeft al in een aantal bandjes gespeeld, maar sinds hij zich duidelijker laat insprireren door Prince gaat het snel met de jongen. Op zijn debuutalbum werkt hij samen met een aantal van de beste producers. Wat te denken van Patrick Berger, die ook verantwoordelijk is voor het succes van Robyn, die komend najaar het voorprogramma verzorgd voor Madonna’s Sticky and Sweet tour.
Het eerste nummer van de CD (“Don’t mess”) is een glad bass/synthesizer eerbetoon (waarvan er meer volgen) aan Juvelen’s idool Prince. De stem van Juvelen kan dat prima aan, hoewel ik wel aan zijn stem moet wennen. We kennen allemaal de agressieve stemmen van de hiphoppers, de krachtige stemmen van de dance-divas, de ‘air’ van de popsterren en de kwetbare stemmen van de indie-artiesten, maar de stem van Juvelen is niet echt te plaatsen.
Andere liedjes op het album, “Hanna” bijvoorbeeld, zijn meer eigentijds. Het is een moderne dance-rock track, op de xylofoon na. Ook “Baby, When You’re Gone,” is meer van nu. Het is wat je kan noemen porno-muziek, met een behoorlijke dosis drum’n'bass, een langzame, sexy beat, een vluchtig electronisch staccato-geluidje en Juvelen himself met een verrassende zijdezachte en supergladde stem.
Samengevat: het debuut van Juvelen is het perfecte zomer-groove album. Of je nou in een dansbui bent, in de auto zit of lekker met je vriendje of vriendinnetje ligt te vozen, Juvelen heeft de perfecte soundtrack.
1 Reactie |
CD's, Muziek | getagged: 1, Juvelen |
Permalink
Geplaatst door jaap
20 april 2008
Er zijn drie dingen die ik erg slecht vind aan Hard Candy, het elfde en meest recente studioalbum van Madonna: in de eerste plaats het liedje Incredible, in de tweede plaats het nummer Spanish lesson en in de derde plaats het afschuwelijke artwork van de CD. Voor de rest: niets dan lof!
Ik heb een verleden met Madonna. Ik sliep onder een True Blue dekbed (een teken aan de wand…), had mijn muren volhangen met posters, ik verzamelde kaarten, singles en LP’s van de popdiva en mijn eerste concert was de Blond Ambition Tour in de Kuip in Rotterdam. Ik ben nog steeds gek op Madonna maar dat fanatieke is er wel een beetje van af. De knipsels en de kaarten zijn verkocht, aan de muur hangt keurig verantwoorde kunst en het dekbed en de kussentjes hebben ook een nieuwe eigenaar gevonden (zou die er nu nog onder slapen?). Het enige wat ik nog heb zijn alle singles, cd’s en vooral – mijn trots – de LP’s…van de eerste tot en met de laatste, alles op vinyl.
Ik hou – al is het alleen al om die verzameling compleet te houden – erg goed in de gaten wanneer er weer een nieuw album van Madonna uitkomt. Ik wist dus ook precies wanneer Hard Candy in de winkel zou liggen, maar toch deed het me deze keer minder dan anders. Ik denk dat het kwam door al die verhalen dat de Amerikaanse markt nu weer aan de beurt was, na het enorme Europese succes van Confessions on a dancefloor, de plaat die in de States weinig tot niets deed. Mensen als Timbaland, The Neptunes, Pharrell…allemaal mensen die hun plasje over de plaat mochten gaan plegen om het Amerikaanse publiek te behagen met hun urban sounds maar mij niet zoveel zeiden. OK, Justin Timberlake…daar keek ik nog wel naar uit maar daar hield het ook echt op.
Uiteraard heb ik het schijfje, ondanks het gebrek aan enthousiasme, meteen gekocht. En waarachtig: drie, vier keer luisteren en ik was verkocht. Hard Candy is een geweldig album (op de twee eerder genoemde – enorme missers – en de cover na)…Madonna lijkt zich meer dan ooit te laten leiden door haar producers maar desondanks weet ze een heel eigen stijl te geven aan de plaat. Dat is best knap gezien het feit dat de producers stuk voor stuk enorm succesvol zijn met een zeer herkenbaar eigen urban/r&b geluid. Dat geluid hoor je terug op Hard Candy, maar wat je onmiskenbaar OOK terughoort, is de mierzoete pop die we van Madonna kennen. Mijn hoogtepunten: Give it 2 me, She’s not me (een sneer naar Britney), Voices (‘Who is the master, who is the slave’ zingt Justin tegen Madonna), Dance 2night en het prachtige Miles away. Kopen!
Leave a Comment » |
CD's, Muziek | getagged: Hard candy, Madonna |
Permalink
Geplaatst door jaap
26 oktober 2007
Eergisteren stuurde Daan, een vriend van me, een SMS’je met de vraag of ik de 22e november mee wilde naar Roisin Murphy in Paradiso. Hij draaide haar laatste plaat grijs, was dolenthousiast en dacht dat dat ik dat ook zou zijn. Nou had ik al eerder erg positieve verhalen gehoord over Murphy (de leadzangeres van Moloko) en Daan heeft smaak dus ik durfde de gok wel aan. En oh, wat ben ik blij met mijn kaartje! Ik heb inmiddels namelijk wél de hand weten te leggen op wat werk van Roisin Murphy. Lees: ik heb haar laatste CD ‘Overpowered’ gedownload. En zo, die is me een partij lekker! Elf electro-disco-pareltjes op één schijfje. Er zijn duidelijke invloeden van onder andere Madonna, Kylie, Nelly Furtado en Justin Timberlake te horen, maar Murphy geeft het geheel ook een heel eigen sound. Mijn favoriete nummers: Let me know (de nieuwe single, zie videoclip), Scarlet ribbon, Dear Miami, You know me better, Overpowered, Movie star, Checkin’ on me, Cry Baby, Footprints, Tell everybody en Primitive. Ja, ik weet het, dat zijn alle elf de liedjes. Maar echt, hij is écht lekker dit plaatje! Laat je overtuigen, maar doe het wel snel want als je net zo enthousiast bent als ik kán je nog naar Paradiso. Er zijn nog een paar kaartjes verkrijgbaar.
1 Reactie |
CD's |
Permalink
Geplaatst door jaap
5 mei 2007
Een artiest als Rufus Wainwright verdient geen amateuristische recensie van mij en zijn nieuwe CD ‘Release the stars’ al helemaal niet. Hij is geweldig, dat kan ik nog wel zeggen, maar dat geloven jullie vast eerder van een gerenommeerd recensent als Dick Hovenga. Ik laat hem dan ook graag aan het woord, maar niet voor ik jullie – net als gisteren met Bjork – verwen met de link naar het hele album!
Het nieuwe album van de Canadese singer songwriter Rufus Wainwright ‘Release The Stars’ komt pas op 14 mei uit maar nu kan al gemeld worden dat het zijn meest constante album tot nu toe is. Ik kreeg de kans het album te beluisteren en was meteen erg enthousiast!
Lees de rest van dit onderwerp »
2 Reacties |
CD's, Downloads |
Permalink
Geplaatst door jaap