Een tijdje geleden liep ik langs het filmhuis hier in Den Haag en heb er gevraagd of ze wat filmposters voor me hadden waarmee ik mijn gang kon behangen. Die hadden ze dus ik ging met een dikke rol prachtige affiches naar huis. Toen ik ze ophing kwam ik er eentje tegen van een film met de titel Caos calmo…Dat kon geen toeval zijn! Op mijn nachtkastje lag al een tijdje het boek Kalme chaos van Sandro Veronesi. Lui als ik ben heb ik het boek terug gezet in de kast en ben ik met Helen naar de film gegaan…
Caos Calmo opent in hoog tempo: binnen acht minuten heeft filmproducer Pietro Paladini een vrouw van verdrinking gered, zijn echtgenote Lara dood aangetroffen en haar onder grote belangstelling begraven. Aan het einde van die laatste scène gaat de camera omhoog en is de leeglopende begraafplaats vanuit vogelperspectief te zien; typisch zo’n camerabeweging waarmee je als cineast een hoofdstuk afsluit.
‘Twee jaar later’, zou daarna een logische tussentitel zijn – ook door de volgende scènes, waarin Pietro ontspannen aan het werk is en met zijn dochter Claudia keuvelt. Pas wanneer hij Claudia naar school brengt en de ene condoleance na de andere krijgt, besef je dat de begrafenis recent heeft plaatsgevonden. De kalmte waarmee Pietro en Claudia hun leven voortzetten, krijgt dan iets illusoirs en fragiels. Waarom vliegt het meisje haar vader niet huilend in de armen? Waarom hebben ze het nooit over Lara?
Geplaatst door jaap 
De jongen in de gestreepte pyjama is het debuut van schrijver/journalist John Boyne. Hij kreeg in de internationale pers veel lof en won verschillende prijzen voor zijn debuutroman. Wat opvallend is aan die prijzen, is dat het zowel prijzen zijn voor kinderboeken als voor volwassen literatuur. En dat is precies wat De jongen in de gestreepte pyjama zo prachtig maakt. Je leest als volwassene een boek vol gruwelijkheden, maar door het verhaal vanuit het perspectief van een kind te schrijven wordt het toch leesbaar en begrijpelijk voor kinderen.
Geplaatst door jaap 
Nog nooit heb ik zo’n mooi boek gelezen als André Acimans ‘Noem me bij jouw naam’. Niet eerder ben ik zo geraakt door een boek en hebben letters op papier zo veel losgemaakt. Aciman is ijzersterk in het omschrijven van emoties, van gevoel, van spanning tussen verliefde mensen, van aantrekkingskracht. Die emoties kent iedereen maar ze zijn zo moeilijk onder woorden te brengen. Je hebt altijd het idee dat je je gevoel tekort doet als je er woorden voor in de plaats zet, maar Aciman slaagt er grandioos in om de vinger op de zere plek te leggen. ‘Noem me bij jouw naam ‘is een must-read, een klassieker!
Geplaatst door jaap 
“De eenendertigjarige Bruno keert na zeven jaar terug naar het familiehotel van zijn ouders hoog in de bergen. Hoewel hij zich daar nooit thuis heeft gevoeld, zoekt hij er troost voor de dood van zijn vriend. Een jong bruidspaar op huwelijksreis betovert Bruno. Voor het eerst van zijn leven denkt hij verliefd te zijn op een vrouw. De komst van een wonderlijke rechercheur die alles over de dood van zijn vriend wil weten, lijkt zijn prille geluk in de weg te staan.”
‘Hoe lang wil ik blijven?’ Aan het slot van 
de 50 geschiedenisverhalen die iedere Hagenaar moet kennen en publiceerden ze in een alleraardigst boekje dat je voor nog geen 10 euro kan kopen bij de betere Haagse boekhandel. De tweede druk van het boekje is inmiddels bijna uitverkocht maar er volgt vast een derde. Verhalen over Johan de Witt, de kop van Jut, de ooievaar in het Haagse logo, het gemeentemuseum, Eline Veere, het Spui…je vindt ze allemaal terug. Het gevaar van het opstellen van een hitlijst is dat je een heleboel uitsluit (mijn grootste angst bij een post van vorige week over mijn tien favoriete albums 
) maar dat ondervangen de auteurs keurig door voor andere geschiedkundige feitjes door te verwijzen naar een veel omvangrijker werk. Dit is een heel erg leuk begin!
