The Hulk, het grote groene monster…wie kent hem niet. Ik weet niet hoeveel films er al over het genetische foutje van de Amerikaanse overheid gemaakt zijn maar ik was er nooit kapot van. Desondanks: zaterdagavond in de schreeuwerige nieuwe Pathe-bioscoop aan het Spui…dat gilt om keiharde actie. En dat is precies wat je krijgt in The Incredible Hulk. Ken je het verhaal? Wetenschapper Bruce Banner (Edward Norton) werkt samen met generaal Thaddeus Ross (William Hurt) van het Amerikaanse leger aan de ontwikkeling van een soort Super Soldier. Banner wordt zelf proefpersoon maar er gaat iets hopeloos mis. Als de hartslag van Banner boven de 200 komt verandert hij in een groot groen monster dat zijn eigen krachten niet kent en goed en kwaad maar slecht uit elkaar kan houden. Niet echt een ideale super soldier…
In de ‘eerste’ film (gewoon Hulk, uit 2003) zien we al tot wat voor problemen dit kan leiden. In deze sequal zet de generaal alles op alles om Hulk te stoppen. Hij dient een van zijn soldaten (Blonsky, gespeeld door Tim Roth) daarom een kleine dosis toe van hetzelfde middeltje dat Banner in Hulk veranderde. Blonsky wordt er snel van maar ook hongerig…hongerig naar meer. Hij verliest – net als Banner – langzaam de controle over zijn lichaam en gaat naar het laboratorium waar hij met het nodige geweld een enorme dosis van hetzelfde krachtmiddeltje gaat halen. Je raadt het al: Blonsky verandert in een soort supermonster, groter en sterker dan Hulk/Banner. Hoe dat afloopt moet je zelf maar gaan bekijken…
Ik realiseer me nu dat ik Liv Tyler helemaal links laat liggen. Zij speelt Betty Ross, de dochter van de generaal die heimelijk verliefd is op Banner. Wanneer Banner verandert in Hulk lijkt zij de enige die hem terug kan veranderen in Bruce Banner. De rest van die verhaallijn zie je ook al van verre aankomen. Toch?
The Incredible Hulk was – voor mij verrassend – een vermakelijke film. De special effects zijn formidabel, de verhaallijn lekker dun en de cast prima. Een 7 op IMDB.
