Helen en ik hadden ons toen we de kaartjes voor Alanis kochten niet gerealiseerd dat het Nederlands elftal precies op deze avond de tweede poulewedstrijd van het EK zou spelen. Nou ben ik normaal gesproken niet zo van het voetbal, maar de gekte er omheen werkt op mij zeer aanstekelijk. Gezellig met allemaal mensen in de kroeg naar een stel knapperds kijken…geen probleem! We hebben dus nog even getwijfeld of we wel zouden gaan, maar uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt: we GAAN!
Eenmaal aangekomen bij Bijlmer/ArenA bleken we niet de enigen te zijn. Het Grolsch Cinecafe stroomde vol met voetbalfans, de HMH vol met Alanis-fans en de ArenA zelf met Bon Jovi-aanhang. We kregen nog net een stukje van het ietwat onzekere voorprogramma mee, al moet gezegd: hij had zich goed ingelezen! Hij was op de hoogte van het EK (en trok met dank een oranje t-shirt aan dat hem werd toegeworpen door een oranjegek) en van de eindexamens waar nog net een paar MBO’ ers midden in zaten. Alanis moest van dat al niets weten…
De Canadese heeft met haar nieuwe CD Flavours Of Entanglement duidelijk gekozen voor een back-to-my-roots approach. De CD is gevoelig en heeft meer weg van de eerste twee schijven dan welk ander werk van haar dan ook. Dat werd gewaardeerd door de zaal. Continu gejoel bij alles wat Alanis deed, want ja…ze was gewoon erg goed. Ze was zelfverzekerd, zong zuiver, had haar repertoire en de setlist goed op orde (hoewel Uninvited niet echt een spetterende starter is) en genoot overduidelijk van alle Hollandse aandacht. Het enige jammere was dat La Morissette met geen woord over ‘de wedstrijd’ heeft gesproken, terwijl de zaal tot vier keer toe in een luid gejuich uitbarstte (en eenmaal in een kleine ‘oeh’). Ze zou toch niet denken dat Nederlanders ALTIJD met oranje wuppies op hun hoofd en welpies op hun schouder rondlopen…?
