Hard candy

Er zijn drie dingen die ik erg slecht vind aan Hard Candy, het elfde en meest recente studioalbum van Madonna: in de eerste plaats het liedje Incredible, in de tweede plaats het nummer Spanish lesson en in de derde plaats het afschuwelijke artwork van de CD. Voor de rest: niets dan lof!

Ik heb een verleden met Madonna. Ik sliep onder een True Blue dekbed (een teken aan de wand…), had mijn muren volhangen met posters, ik verzamelde kaarten, singles en LP’s van de popdiva en mijn eerste concert was de Blond Ambition Tour in de Kuip in Rotterdam. Ik ben nog steeds gek op Madonna maar dat fanatieke is er wel een beetje van af. De knipsels en de kaarten zijn verkocht, aan de muur hangt keurig verantwoorde kunst en het dekbed en de kussentjes hebben ook een nieuwe eigenaar gevonden (zou die er nu nog onder slapen?). Het enige wat ik nog heb zijn alle singles, cd’s en vooral - mijn trots - de LP’s…van de eerste tot en met de laatste, alles op vinyl.

Ik hou - al is het alleen al om die verzameling compleet te houden - erg goed in de gaten wanneer er weer een nieuw album van Madonna uitkomt. Ik wist dus ook precies wanneer Hard Candy in de winkel zou liggen, maar toch deed het me deze keer minder dan anders. Ik denk dat het kwam door al die verhalen dat de Amerikaanse markt nu weer aan de beurt was, na het enorme Europese succes van Confessions on a dancefloor, de plaat die in de States weinig tot niets deed. Mensen als Timbaland, The Neptunes, Pharrell…allemaal mensen die hun plasje over de plaat mochten gaan plegen om het Amerikaanse publiek te behagen met hun urban sounds maar mij niet zoveel zeiden. OK, Justin Timberlake…daar keek ik nog wel naar uit maar daar hield het ook echt op.

Uiteraard heb ik het schijfje, ondanks het gebrek aan enthousiasme, meteen gekocht. En waarachtig: drie, vier keer luisteren en ik was verkocht. Hard Candy is een geweldig album (op de twee eerder genoemde - enorme missers - en de cover na)…Madonna lijkt zich meer dan ooit te laten leiden door haar producers maar desondanks weet ze een heel eigen stijl te geven aan de plaat. Dat is best knap gezien het feit dat de producers stuk voor stuk enorm succesvol zijn met een zeer herkenbaar eigen urban/r&b geluid. Dat geluid hoor je terug op Hard Candy, maar wat je onmiskenbaar OOK terughoort, is de mierzoete pop die we van Madonna kennen. Mijn hoogtepunten: Give it 2 me, She’s not me (een sneer naar Britney), Voices (’Who is the master, who is the slave’ zingt Justin tegen Madonna), Dance 2night en het prachtige Miles away. Kopen!