Tijdens m’n bezoek aan Soestdijk belde Gabor: “Ik heb kaartjes gekocht voor een voorstelling in de Nieuwe Kerk vanavond.” “OK, wat voor voorstelling?” “Iets klassieks, met tenoren en een pianist en liedjes over de lente. Ga je mee?” “Leuk!” En zo geschiedde. Om 20.15 zaten we samen in de mooie Nieuwe Kerk te luisteren naar drie voor mij onbekende artiesten: vader en zoon Christoph en Julian Prégardien, allebei tenoor, en pianist Michael Gees. Op de playlist liedjes met een vrolijke voorjaarsnoot van onder andere Mozart, Beethoven, Schubert, Ravel en Schumann. Indrukwekkend om twee tenoren eens zo in de spotlight te zien, zonder enorm orkest of koor. Het was pure zang (vandaar ook dat de beide heren geprogrammeerd waren in de serie Royaal Vocaal van de dr. Anton Philipszaal/Lucent Danstheater).
Overigens schijnt met name Christoph Prégardien een behoorlijke naam te hebben. Hij werkt op het moment samen met onder andere John Elliot Gardiner en Nikolaus Harnoncourt, ook bepaald geen kleine namen in klassieke muziekland. Zelf was ik meer gecharmeerd van de kunsten van zijn 23-jarige zoon Julian. Die ging iets minder bombastisch, iets subtieler met zijn stem om. Hij was wat ingetogener, iets vlakker dan zijn vader en dat bevalt mij altijd beter dan die enorme volumeveranderingen. Over subtiel gesproken: ook de pianist Michael Gees verdient een compliment. De beste man bedwingt zijn vleugel met een vakmanschap dat ik zelden gezien heb. Het publiek in de kerk was dat overduidelijk met me eens: het trio werd uitgewuifd met een zinderend applaus. Terecht.
1 mei 2008 at 10:46 |
Ik ben het helemaal eens met Jaap over het concert in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Het was echt subliem. Wij hebben in ieder geval heel erg genoten. Van Christoph,Julian en Michael. Zelden zoiets gehoord. ( en we gaan vaak naar concerten ) Ik hoop dat ze nog eens terugkomen of in ieder geval dat ze de liederen opnemen op CD. Vooral de liederen van Ravel vond ik prachtig.