Bij de laatste Oscar-uitreiking ging There will be blood, de nieuwe film van Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights) er vandoor met twee Academy Awards. De film was in totaal voor maar liefst acht beeldjes genomineerd. Tel daarbij op dat de bezoekers van IMDB hem bijna een 8.7 geven, wat goed is voor een 31e plaats in de Top 250 van de filmdatabase, en je móet hem wel zien. Dus dat deed ik.
Ik had kaartjes gereserveerd omdat ik verwacht had dat de film uitverkocht zou zijn. Dat bleek inderdaad het geval te zijn, maar aan het aantal mensen dat kwam kijken lag dat niet. De film draaide tot mijn verbazing in één van de kleinste zalen van Pathe Buitenhof. De eerste verbazing. De tweede volgde al vrij snel: het publiek was voor 99% blank en aardig belegen. Ik had een wat meer gemiddeld Pathe-publiek verwacht maar ook dat bleek ik mis te hebben. Tot zover echter niets aan de hand…Wat wél minder leuk was, was dat de film tegenviel.
Al die nominaties en hoge waarderingen ten spijt kon de film niet aan mijn hooggespannen verwachtingen voldoen. De setting van de film in het Californie van begin 20e eeuw is origineel, het acteerwerk van Daniel Day-Lewis bij vlagen formidabel en de muziek goed gecomponeerd, maar het verhaal lijkt maar nergens heen te gaan. Een wirwar aan vage verhaallijnen (religie, vader-zoon-relaties, familie, olie, trouw, bedrog) die geen van allen goed uitgediept worden en uit de verf komen…nee. De indruk waar ik mee weg liep was een lege. De film had geen indruk achtergelaten. Geen positieve, geen negatieve, geen lach, geen traan, niks. Leegte. Omdat ik me niet voor kan stellen dat dit alles is, koop ik hem binnenkort maar op DVD. Hij verdient in ieder geval het voordeel van de twijfel: misschien lag het wel aan mij!
Lees meer over There will be blood op Cinema.nl
