Eigenlijk weet ik helemaal niet zo veel van Sam Sparro. Ik weet dat hij deze maand in het voorprogramma van Mika stond in het Westerpark. En ik weet dat hij een geweldige debuut-CD heeft gemaakt, dat hij er lekker uit ziet en dat hij van het roze leger is. Genoeg om verliefd op hem te worden! Luister hieronder naar Black & Gold van naamloze debuut en kijk ondertussen goed naar Sparro en zijn vriendjes. Dan kan je me toch geen ongelijk geven?
Vanaf deze week draait de verfilming van de succesvolle ABBA-musical Mamma Mia in de bioscoop. Het hoofdrollen voor onder andere Meryl Streep, Pierce Brosnan, Colin Firth en nieuwkomer Amanda Seyfried. Het is een flinterdun verhaal, de zangkwaliteiten van geen van de sterren verdient meer dan een mager zesje maar what the hack: het is ABBA! Dus je inhouden om niet mee te gaan zingen, ordinair hardop lachen (en huilen) en je gewoon mee laten voeren. Heerlijk!
Donna (Meryl Streep) runt een hotel op een idyllisch Grieks eiland. Voor de bruiloft van haar dochter Sophie (Amanda Seyfried), heeft Donna haar oude vriendinnen Rosie en Tanya uitgenodigd, met wie ze ooit een zangtrio vormde. Sophie heeft eigenlijk maar één wens. Eindelijk zou ze haar vader wel eens willen ontmoeten, wie het ook is. In het dagboek van haar moeder heeft ze ontdekt dat ze drie mogelijke vaders heeft. Mannen met wie haar moeder twintig jaar eerder op het prachtige eiland een relatie had. Ze besluit ze alle drie uit te nodigen naar het eiland te komen. Gedurende vierentwintig chaotische en magische uren bloeien op het weelderige eiland oude vriendschappen weer op en bereiken nieuwe liefdes een hoogtepunt.
“De Italiaanse ministeries van Defensie en Verkeer moeten 100.000 euro smartengeld betalen aan een jonge Siciliaan wiens rijbewijs drie jaar geleden werd ingetrokken, omdat hij als homoseksueel een gevaar op de weg zou zijn. Volgens de rechter is dat onzin en is de 26-jarige Danilo Giuffrida het slachtoffer van discriminatie van staatswege.
De affaire begon in 2005, toen de man bij de keuring voor militaire dienst verklaarde homo te zijn. Het militaire ziekenhuis van Catania briefde dat door aan het plaatselijke kantoor van de rijksdienst voor het wegverkeer, dat daarop Giuffrida’s rijbewijs innam, omdat hij door zijn ’seksuele stoornis’ niet zou voldoen aan de geestelijke en fysieke eisen die voor het besturen van een auto nodig zijn.
Giuffrida tekende bezwaar aan bij het kantongerecht van Catania, dat hem nu volledig gelijk heeft gegeven. Volgens rechter Ezio Cannata Baratta ‘kan homoseksualiteit niet beschouwd worden als een geestesziekte’. De homo-organisatie Arcigay is opgetogen over het vonnis. Maar voorzitter Aurelio Mancuso wijst er ook op dat Italie nog geen wet tegen seksuele discriminatie kent, zodat openbare instellingen en particuliere ondernemingen homo’s zonder veel problemen kunnen buitensluiten.”
Gelukkig mag ik van deze Italiaanse rechter dus door met mijn rijlessen…
Vriendjes bij de Postcode Loterij kunnen je helaas geen grote geldprijzen garanderen, maar ze nemen je zo af en toe wel eens mee naar leuke evenementen. Een concertje hier, een museumbezoekje daar. Vandaag mochten Nathan, Joost en ik mee met Daan naar de galapremiere van de duurste Nederlandse jeugdfilm aller tijden: De Brief voor de Koning. Omgeven door BN’ers als Reinout Oerlemans, Victor Reinier, Derek de Lint, Daan Schuurmans, Jan Smit en zijn Yolanthe! Maar daar kwamen we natuurlijk niet voor…we kwamen voor de verfilming van het boek van Tonke Dragt, het meest populaire jeugdboek aller tijden (en daarom bekroond met de zogenaamde Griffel der Griffels). OK, toch OOK een beetje voor de BN’ers…Kijk maar eens naar het filmpje!
De Brief voor de Koning is een vermakelijke film, een echte jeugdfilm met mooie shots in indrukwekkende landschappen. Veel uit de film doet denken aan The Lord of the Rings, maar ach, dat vonden we toch ook een prachtfilm? Beter goed gejat dan slecht bedacht zeg ik maar. Lees alles over De Brief voor de Koning, de cast en het boek van Tonke Dragt op de speciale website van de film.
The Hulk, het grote groene monster…wie kent hem niet. Ik weet niet hoeveel films er al over het genetische foutje van de Amerikaanse overheid gemaakt zijn maar ik was er nooit kapot van. Desondanks: zaterdagavond in de schreeuwerige nieuwe Pathe-bioscoop aan het Spui…dat gilt om keiharde actie. En dat is precies wat je krijgt in The Incredible Hulk. Ken je het verhaal? Wetenschapper Bruce Banner (Edward Norton) werkt samen met generaal Thaddeus Ross (William Hurt) van het Amerikaanse leger aan de ontwikkeling van een soort Super Soldier. Banner wordt zelf proefpersoon maar er gaat iets hopeloos mis. Als de hartslag van Banner boven de 200 komt verandert hij in een groot groen monster dat zijn eigen krachten niet kent en goed en kwaad maar slecht uit elkaar kan houden. Niet echt een ideale super soldier…
In de ‘eerste’ film (gewoon Hulk, uit 2003) zien we al tot wat voor problemen dit kan leiden. In deze sequal zet de generaal alles op alles om Hulk te stoppen. Hij dient een van zijn soldaten (Blonsky, gespeeld door Tim Roth) daarom een kleine dosis toe van hetzelfde middeltje dat Banner in Hulk veranderde. Blonsky wordt er snel van maar ook hongerig…hongerig naar meer. Hij verliest - net als Banner - langzaam de controle over zijn lichaam en gaat naar het laboratorium waar hij met het nodige geweld een enorme dosis van hetzelfde krachtmiddeltje gaat halen. Je raadt het al: Blonsky verandert in een soort supermonster, groter en sterker dan Hulk/Banner. Hoe dat afloopt moet je zelf maar gaan bekijken…
Ik realiseer me nu dat ik Liv Tyler helemaal links laat liggen. Zij speelt Betty Ross, de dochter van de generaal die heimelijk verliefd is op Banner. Wanneer Banner verandert in Hulk lijkt zij de enige die hem terug kan veranderen in Bruce Banner. De rest van die verhaallijn zie je ook al van verre aankomen. Toch?
The Incredible Hulk was - voor mij verrassend - een vermakelijke film. De special effects zijn formidabel, de verhaallijn lekker dun en de cast prima. Een 7 op IMDB.
Veel mensen hebben al heel lang een roze papiertje. Sterker nog: er zijn al een heleboel mensen met een PASJE! Dat roze papiertje ga ik nooit meer krijgen maar dat pasje komt dichterbij nu ik begonnen ben met rijlessen. Ik wil m’n rijbewijs hebben. Ik heb nooit de behoefte gehad om een auto te bezitten of om te rijden. Ik ben groot fan van de trein. Lekker rustig zitten. iPod op. Boek mee. Of sudokus. Heerlijk! Maar als je je complete huisraad van het ene naar het andere plekje moet verkassen mis je opeens toch echt je rijvaardigheidsbewijs. Dus na mijn verhuizing besloot ik lessen te gaan nemen. Vandaag les vijf en het gaat prima! Starten, gassen, remmen, koppelen, schakelen, richting aangeven, invoegen, uitvoegen…het gaat eigenlijk best makkelijk! En ik heb er veel plezier in…en DAT had ik nooit verwacht. Ik hou jullie op de hoogte!
RVS heeft weer een mooie reclamespot gemaakt. En weer opvallend: de muziekkeuze. Deze keer van het Franstalige bandje Dorval. Het nummer uit onderstaand spotje heet Ne Me Demande Rien. Je kunt het hier downloaden. En je weet het he? Vind je de muziek van Dorval leuk, koop dan gewoon even hun album!
Leuk trouwens om te zien dat de mensen bij RVS zich zeer bewust zijn van het succes van hun campagnes. Ze hebben een speciale website gemaakt waar je alles over de nieuwe spot leest en zelfs een ‘Making of…’ kunt bekijken!
(Op de een of andere manier speelt de download niet af in Firefox. Safari en IE gaan prima. Heb je Firefox? Sla ‘em dan even op met je rechtermuisknop of ctrl-muisklik)
Wat moet ik er over zeggen? Er is maar een woord dat het concert van Duffy in Paradiso vanavond kan omschrijven: geweldig! Ik ben erbij geweest: het eerste concert van Duffy in Nederland, in DE poptempel van Nederland. BOMVOL was het er en bloedheet, maar wat boeit dat als je naar zo’n natuurtalent mag kijken. 24 lentes jong maar een stem die al veel meer meegemaakt lijkt te hebben. Hoewel de show eigenlijk maar heel kort was (wat wil je als je nog maar een CD hebt opgenomen) had Duffy meer dan genoeg tijd om een onuitwisbare indruk achter te laten. Volgende keer vast en zeker de Heineken Music Hall. Misschien dat Patty Brard dan weer gezellig achter me komt staan…
Een team van Duitse RTL-reporters besloot afgelopen maand eens een kijkje te gaan nemen in Straatsburg. Een paar jaar geleden haalde een andere cameraploeg hetzelfde trucje uit in Brussel. Ze wilden bekijken of onze Europarlementariers - zoals werd verondersteld - ’s ochtends hun handtekening komen zetten op presentielijstjes om daarna te gaan genieten van een lang weekend. Dat bleek inderdaad het geval. De reportage leidde tot een enorme rel en de parlementariers beloofden, onder druk gezet door collega-EP’er Lousewies van der Laan die zich ook al met succes had verzet tegen de exorbitante reiskostenvergoedingen voor Europarlementariers - dat ze hun leven zouden beteren. De RTL-filmploeg bewijst echter dat er nog niets is veranderd. Menig lid duikt weg voor de camera, sommigen zelfs nog voor ze hun aanwezigheid hebben bevestigd op de lijstjes. Ze zijn duidelijk nerveus, bang voor de camera en niet in staat om verantwoording af te leggen.
Europa is sterker dan ooit in de wereld. Het gaat economisch veel beter dan in Amerika, de inflatie is relatief laag, de euro staat er goed voor en Europa lijkt goed in staat om in te spelen op ontwikkelingen in Azie en straks Afrika. Maar staatkundig wankelt Europa op alle fronten. Het politieke draagvlak voor de unie is verschrikkelijk laag. Waar vroeger nog sprake was van een soort van desinteresse (’Europa is een ver-van-mijn-bed-show’) is nu duidelijk sprake van een afkeer. De unie zou te groot geworden zijn, te veel geld uitgeven en zich met de verkeerde zaken bezig houden. Kan allemaal wel zo zijn, maar feit blijft dat iedereen in de Unie tot nu toe erg veel baat heeft gehad bij het instituut. Maar het aanhouden van parlementsgebouwen in Straatsburg, Luxemburg en Brussel, de daarbij horende enorm kostbare verhuizingen en natuurlijk de zakkenvullerij door Europarlementariers die RTL nu nogmaals aan het licht brengt dragen natuurlijk niet bij aan een positief beeld van de EU…
Geen reacties » | 
Muziek | Tagged: Sam Sparro, Black & Gold | 
Permalink
Geplaatst door jaap
Vanaf deze week draait de verfilming van de succesvolle 
Vriendjes bij de 
The Hulk
Wat moet ik er over zeggen? Er is maar een woord dat het concert van 
Een team van Duitse RTL-reporters besloot afgelopen maand eens een kijkje te gaan nemen in Straatsburg. Een paar jaar geleden haalde een andere cameraploeg hetzelfde trucje uit in Brussel. Ze wilden bekijken of onze Europarlementariers - zoals werd verondersteld - ’s ochtends hun handtekening komen zetten op presentielijstjes om daarna te gaan genieten van een lang weekend. Dat bleek inderdaad het geval. De reportage leidde tot een enorme rel en de parlementariers beloofden, onder druk gezet door collega-EP’er Lousewies van der Laan die zich ook al met succes had verzet tegen de exorbitante reiskostenvergoedingen voor Europarlementariers - dat ze hun leven zouden beteren. De RTL-filmploeg bewijst echter dat er nog niets is veranderd. Menig lid duikt weg voor de camera, sommigen zelfs nog voor ze hun aanwezigheid hebben bevestigd op de lijstjes. Ze zijn duidelijk nerveus, bang voor de camera en niet in staat om verantwoording af te leggen.
